Mów wyraźnie po norwesku: darmowy test wymowy

Darmowe narzędzia

Najtrudniejsze norweskie dźwięki dla uczących się

• U, y i o

  Norweskie o często wymawia się jak polskie u (bok, bor, sko), więc litera u potrzebuje innego dźwięku: samogłoski z mocno zaokrąglonymi, wysuniętymi wargami, czegoś pomiędzy „u” a „i” (hus, du, ut). Y to „i” wymawiane z zaokrąglonymi wargami (by, hytte). Rozróżnianie tych trzech dźwięków ma znaczenie: bo (mieszkać), bu (szopa) i by (miasto).

• Długie i krótkie samogłoski

  Długość samogłoski zmienia znaczenie: tak (dach) ma długie a, a takk (dzięki) krótkie a i długie k. Tak samo jest w parach vin (wino) i vinn (wygraj!) oraz hat (nienawiść) i hatt (kapelusz). Podwójna spółgłoska po samogłosce oznacza, że samogłoska jest krótka.

• Dźwięki kj i sj

  Kj, tj oraz k przed i, y, ei i øy dają miękki dźwięk /ç/, jak h w angielskim „huge” albo ch w niemieckim „ich” (kjøpe, kjole, tjue, kino). Sj, skj oraz sk przed i, y, ei i øy dają inny dźwięk, zbliżony do polskiego sz (sjokolade, skjorte, ski). Wiele młodych osób wymawia oba tak samo, ale gdy się je rozróżnia, mowa jest wyraźniejsza: kjære (drogi) i skjære (kroić).