Mów wyraźnie po hindi: darmowy test wymowy

Darmowe narzędzia

Najtrudniejsze dźwięki hindi dla uczących się

• Krótkie i długie samogłoski

  Samogłoski w hindi mają wersje krótkie i długie, a długość może zmienić słowo: दिन din (dzień) i दीन dīn (biedny), कम kam (mniej) i काम kām (praca). Krótkie a, zapisywane bez znaku samogłoskowego, to luźny, neutralny dźwięk, bliski u w angielskim „but”. Na końcu większości słów tego krótkiego a się nie wymawia: कमल to kamal, a nie kamala.

• Spółgłoski przydechowe

  Hindi ma pary spółgłosek, które różnią się tylko podmuchem powietrza: प pa i फ pha, त ta i थ tha, क ka i ख kha. Spółgłoski bez przydechu wymawia się zupełnie bez podmuchu, tak jak polskie p, t i k. Podmuch zmienia znaczenie: पल pal (chwila) i फल phal (owoc). Spółgłoski dźwięczne też mają przydechowe odpowiedniki, np. भ bh w भाई bhāī (brat) i घ gh w घर ghar (dom).

• Spółgłoski retrofleksyjne i zębowe

  Hindi ma dwa rodzaje t i d. Zębowe त t i द d wymawia się z czubkiem języka przy tylnej stronie górnych zębów. Retrofleksyjne ट ṭ i ड ḍ wymawia się z czubkiem języka zawiniętym do tyłu, przy podniebieniu. Polskie t i d są zębowe, czyli bliskie त i द, więc szczególną uwagę zwróć na retrofleksyjne ट i ड. Ćwicz pary: दाल dāl (soczewica) i डाल ḍāl (gałąź).